مپندار از لب شیرین عبارت


که کامی حاصل آید بی مرارت

فراق افتد میان دوستداران


زیان و سود باشد در تجارت

یکی را چون ببینی کشته دوست


به دیگر دوستانش ده بشارت

ندانم هیچ کس در عهد حسنت


که بادل باشد الا بی بصارت

مرا آن گوشه چشم دلاویز


به کشتن می کند گویی اشارت

گر آن حلوا به دست صوفی افتد


خداترسی نباشد روز غارت

عجب دارم درون عاشقان را


که پیراهن نمی سوزد حرارت

جمال دوست چندان سایه انداخت


که سعدی ناپدیدست از حقارت